آنقدر در این سالها در باره ی لزوم شرکت در انتخابات و اینکه اگر شرکت نکنیم چه میشود و ... حرف زده ام، بحث کرده ام و فحش شنیده ام که شرکت در انتخابات برایم یک امر بدیهی ست. من در انتخابات شرکت میکنم چون آینده ی کشور و مردمم برایم مهم است. چون میدانم که اگر شرکت نکنم و نکنیم چه میشود. میدانم که با شرکت نکردن هیچ معجزه ای رخ نمیدهد و پیامدش اوضاع کنونی ست ــ که میبینیم ـــ. در انتخابات شرکت میکنم چون رای دادن کمترین کاری ست که برای بهبود اوضاع میتوانم انجام دهم. کمترین هزینه را دارد. برای رای دادن انرژی زیادی هدر نمی رود، خونی ریخته نمی شود و خشونتی در کار نیست در عین حالی که نتیجه ی رای دادنم میتواند بسیار پر بار باشد. میتواند کسی را بر کرسی فرهنگ بنشاند که در پی افروختن چراغی ست، میتواند کسی را حاکم کند که از دیده شدنش در مجامع بین المللی شرمسار نشوم و از اینکه او نماینده ی ایران و ایرانی ست غمباد نگیرم. رای من میتواند کسی را رییس دولت کند که صدایش سوهان روح نباشد، به شعور انسان توهین نکند و مخاطب را گوسفند نپندارد. رای من می تواند مقدسات را مقدس نگهداشته و تقدس را از چهره ی اهریمن بزداید. رای من (( آری )) به آزادی و خوبی و مهربانی و سبزی و سبزینگی ست.
من به میر حسین موسوی رای میدهم نه به خاطر اینکه او ایده آل من است، نه، از قضا کلی نقد به او و عملکردش دارم ولی در حال حاظر بهترین گزینه است. به میر حسین رای میدهم چون در نیم ساعتی که بعد از ۲۰ سال در تله ویزیون سخن گفت به کارهایی که نمیتواند بکند و یا اعتقادی ندارد نپرداخت. از آزادی زنان و تغییر قانون اساسی حرفی نزد، از رابطه ی با آمریکا چیزی نگفت، وعده ی پول و صدقه نداد و سیب زمینی مجانی به میان مردم نفرستاد. من به صداقتش رای میدهم.
در این دوره ای که اگر دست زنت را بگیری به بی ناموسی متهم می شوی، من به زنی که در کنار اوست رای میدهم، به زنی که هنرمند است، به زنی که با دانشگاه بیگانه نیست و چادر را کسی به زور سرش نکرده است، به زنی که وجودش غنیمتی ست و چهره اش مادرانه و سخنانش آرام بخش، من به زنی که در کنار اوست رای میدهم.
به پیشینه ی میر حسین رای میدهم. به زمانی که علی رغم بمب و خمپاره و شکستن دیوار صوتی و خون و حجله و نفت بشکه ای هشت دلار و صف و کوپن و ... اما، غم نان میگذاشت و کسی گرسنه نبود و شکاف طبقاتی بیداد نمیکرد. به دوره ای که چند میلیارد از بودجه ی مملکت گم نمیشد!!! به دوره ای که قطع برق و خاموشی برای همه بود. به دوره ای که مستضعف، به قشر آسیب پذیر تبدیل نشده بود. به خاطره های کودکی رای میدهم.
من به میر حسین موسوی رای میدهم چون در هر جمله، سه بار نمی گوید که مدرکش چیست و استاد دانشگاه است و سواد دارد بلکه نقاشی ها و آثارش سخن میگویند. چون میدانم که دل در گرو تاریخ و هنر دارد و در سال هایی که سکوت سر و رویش را سپید کرد در پی معرفی آثار هنری و بناهای باستانی ایران بود. چون میدانم که آب بر آرامگاه کوروش نمیبندد و خود را رییس جمهور ایران میداند و در مقابل مردم پاسخ گوست.
به موسوی رای میدهم چون حتی اگر ایده آلم نباشد، از دیگر نامزدها بهتر است. من اعتقاد دارم کسی که حتی یک درصد از دیگری بهتر باشد باید قدرت را در دست بگیرد چون یک کار نیک انجام میدهد که دیگری نمیتواند. به موسوی رای میدهم چون او را بسیار درصد 
از بقیه بهتر میدانم.
به موسوی رای میدهم چون عار دارم از اینکه اجنبی به خاکم لشگر کشی کند و برایم آزادی!!! به ارمغان بیاورد.
به موسوی رای میدهم چون تنها گزینه ی موجود است. چون اگر انتخاب شود، در انتخابات آینده هراسی از تقلب در انتخابات ندارم و به وزارت کشورش از این نظر ایمان دارم.
به موسوی رای میدهم چون ایرانیم و کشورم را دوست دارم.
به امید فردایی سبز 
پ.ن: تا کی به انتظار قیامت توان نشست بر خیز تا هزار قیامت به پا کنی
